Dendrobates tinctorius
Dendrobates tinctorius
Drzewołaz malarski
Nazwa rodzajowa pochodzi od greckich wyrazów "dendro" (=Drzewo) i "bates" (=Biegacz). Kombinacja "nadrzewnych biegaczy" odnosi się do częściowo nadrzewnego stylu życia niektórych gatunków. Epitet tinctorius pochodzi od łacińskiego słowa tinctorum (= farbować) i odnosi się do starej legendy, opowiedzianej odkrywcy gatunku, który miał usłyszeć relację o ’ La raine... tapirer ’ (tapire = farbować) zgodnie z legendą Indianie z Gujany wykorzystywali te żaby do zmiany koloru skrzydeł żyjących papug. Indianie podobno mieli usuwać piórka młodych zielonych papug i smarować skórę ptaków wydzieliną ze skóry żab. Odrastające w miejscu posmarowania piórka miały mieć kolor żółty lub czerwony. Indianie używali do tego rzekomo żabek z gatunku d. tinctorius. Do dnia dzisiejszego legenda ta nie zyskała żadnego potwierdzenia. Jedynie naukowa i potoczna nazwa przypominają o tej legendzie.
Synonimy:
Dendrobates tinctorum (SILVERSTONE, 1975)
Dendrobates azureus (HOOGMOED, 1969)
Dendrobates machadoi (BOKERMANN, 1958)
Dendrobates tinctorius var. daudini (STEINDACHNER, 1864)
Dendrobates tinctorius (WAGLER, 1830)
Hylaplesia tinctoria (BOIE, 1826)
Calamita tinctorius (MERREM, 1820)
Rana tinctoria (SHAW, 1802)
Hyla tinctoria (LATREILLE, 1801)
Calamita tinctorius (SCHNEIDER, 1799)
Rana tinctoria (CUVIER, 1797)
Nazwa angielska: Tinging Frog (SHAW, 1802), Dyeing Poison Frog
Nazwa niemiecka: Färberfrosch
Klasyfikacja:
Amphibia->Anura->Dendrobatoidea->Dendrobatidae->Dendrobatinae->Dendrobates->Dendrobates tinctorius (CUVIER, 1797)
Dendrobates tinctorius jest typowym przedstawicielem rodziny Dendrobatidae. W wyniku najnowszego badania genetyczne, morfologiczne i etiologiczne (GRANT ET AL. 2006) cała rodzina Dendrobatidae uległa sporej reorganizacji. W niegdyś dużym rodzaju Dendrobates pozostały jedynie żabki z grupy tinctorius oraz auratus. Dendrobates galactonotus, w nowej systematyce, został usunięty z tej rodziny i trafił do nowej Adelphobates (GRANT ET AL., 2006). Dzięki nowym badaniom genetycznym GRANT ET AL. (2006) i NOONAN & GAUCHER (2006) dotychczasowo funkcjonujący jako samodzielny gatunek Dendrobates azureus, mianem tym określało się populacje z Sipaliwini sawanny w Surinam, został uznany za odmianę barwną Dendrobates tinctorius „azureus”. Już SILVERSTONE w 1975 dochodził do podobnego wniosku, na podstawie udanych prób skrzyżowania d. azureus z d. tinctorius, a także na podstawie podobieństw parametrów śpiewu samców. W ten sposób d. azureus stał się jednym z synonimów najładniejszych wariantów d. tinctorius, a poprawna i pełna współczesna nazwa to Dendrobates tinctorius „azureus”.
Wielkość i dymorfizm płciowy:
W wyniku dużego rozmieszczenia w obrębie tego gatunku rozwinęło się kilkanaście odrębnych form morfologicznych. Formy te charakteryzują się relatywnie stałym fenotypem wewnątrz populacji tego gatunku. Poszczególne odmiany mogą się różnic dość znacznie, zarówno maksymalnym rozmiarem, jaki osiągają, jak i kolorowym wzorem. Jest to jeden z większych gatunków drzewołazów jego wymiary sięgają od 35 - 55 mm długości ciała, osiąga wagę 4 - 8 g.
Odmiany zazwyczaj oznacza się nazwą oryginalnego występowania, nazwą osoby, która pierwsza opisała daną populacje, lub od podstawowych cech wyglądu. Z dużym prawdopodobieństwem płeć poszczególnych osobników można rozpoznać u dorosłych osobników. Samiczki są większe i mają znacznie pełniejsze kształty szczególnie w okolicy brzusznej, samczyki są mniejsze i znacznie smuklejsze, ponadto istotną cechą umożliwiającą rozpoznanie płci jest kształt końcówek 2,3,4 palca przedniej kończyny, które u samców są wyraźne większe.
Wygląd:
Żaby te posiadają bardzo zróżnicowane ubarwienie. U osobników pochodzących z Gujany francuskiej przeważa kolor niebieski, dominuje głównie na wewnętrznej stronie wraz z kończynami mającymi czarny nakrapiany wzór na głębokim niebieskim podstawowym kolorze. Na grzbiecie mają czarno żółty lub czarno biały wzór. Żaby z innych obszarów mogą miec jednolity żółty grzbiet, wiele populacji ma wyraźnie indywidualny wzór z dominującym odpowiednio, białym, szarym, niebieskim, żółtym, pomarańczowym lub czarnym kolorem.
Długość życia:
Zwierzęta żyją stosunkowo długo i dożywają nawet do około 15 lat, dojrzałość płciową osiągają z wiekiem około 12 - 15 miesięcy.
Dźwięk:
Cichy, wręcz niesłyszalny
Biotop:
Gatunek ten występuje w Gujanie, na Surninamie, Gujanie Francuskiej i sąsiednich częściach Brazylii. Żaby te zamieszkują dolne, przyziemne partie lasów deszczowych. Powszechnie spotykane są blisko płynącej wody, nie są łatwe do odnalezienia w gęstych zaroślach.
Terrarium:
Pomimo swoich dość dużych rozmiarów, terrarium dla tych żab nie musi być specjalnie duże. Para może być z łatwością utrzymana w zbiorniku o wymiarach 50x50x50 cm. Jeśli w terrarium znajduje się spora ilość kryjówek, nie potrzeba zbyt gęstej roślinności. Terrarium oświetlamy przez 12h. Całe wnętrze terrarium należy dwukrotnie w ciągu dnia spryskać wodą, najlepiej wczesnym rankiem i ponownie popołudniem/wieczorem. Wskazane jest zamontowanie automatycznego systemu zraszającego lub zamgławiającego.
Temperatury:
W ciągu dnia 24 - 27°C, nocą około 3 - 4 ° C niższa
Wilgotność powietrza:
70 - 80 %, popołudniu około 70 %, rano i wieczorem 100 % (mgła)
Odżywianie:
Na karmówkę nadają się małe i średniej wielkości owady takie jak muszki owocówki, skoczogonki, stonogi, mniejsze świerszcze, termobie, żuczki fasolowe, plankton polny, a nawet gąsienice barciaka większego. W naturze odżywiają się tropikalnymi mrówkami, rodzime gatunki są niechętnie zjadane, ze względu na kwas mrówkowy.
W wystarczająco dużych terrariach jest możliwe trzymanie większej grupy, jednak jest to dość ryzykowne, gdyż samiczki bardzo często wykazują względem siebie silne zachowania agresywne. Gnębiona samiczka, często w wyniku stresu i dalszych komplikacji po prostu zdycha. Młode zwierzęta nie przejawiają zachowań agresywnych, trzymane w grupie żyją zgodnie i bez problemów się tolerują, jednak wraz ze wzrostem i osiąganiem dojrzałości płciowej, pojawia się agresja. Moment ten jest trudny do zaobserwowania i łatwo go przeoczyć. Często hodowca orientuje się, że „coś jest nie tak” w chwili, gdy jest już za późno na oddzielenie słabszego i odrzuconego osobnika, u którego w wyniku stresu następuje nagłe pogorszenie stanu zdrowia, a w konsekwencji zgon. Sam hodowałem grupę 3 d. tinctorius „alanis” w młodości zwierzęta zachowywały się zgodnie wspólnie przesiadywały przy miejscu karmienia, nie zdradzając najmniejszych zachowań agresywnych, w chwili osiągnięcia dojrzałości płciowej dobrała się parka a pozostały trzeci osobnik gnębiony, popadł w stres wyniku czego zdechł, tydzień później parka złożyła pierwszy skrzek. W związku z tą agresja zaleca się hodować żaby w parach. Jako współmieszkańców należy unikać d. auratus i d. leucomelas, gdyż może dochodzić między nimi do krzyżowania się. D. tinctorius nie powinien być także łączony z gatunkami z rodziny Ranitomeya, na które terrytorializm tinctoriusów może mieć negatywny wpływ. Mogą być trzymane razem z większymi gatunkami takimi jak phylobates terribilis, ameeraga trivitat.
Rozmnażanie:
Dobrze dobrana para szybko po osiągnięciu dojrzałości płciowej przystępuje do rozmnażania. Jeśli jednak dana para po 2 latach nie złoży skrzeku można spróbować rozdzielić ją na okres około 3 miesięcy, po którym należy znów je ze sobą połączyć. Jeśli dalej nie zachodzą gody, możliwe ze konieczne będzie dobranie pary z innymi osobnikami. Zdarza się, że nawet dobrane para przestaje składać skrzek, a okres kiedy nie składają skrzeku może trwać nawet do roku. Sensownym jest wtedy symulowanie pory suchej w terrarium. W miesiącach letnich od lipca do października należy wówczas podnieść temperaturę do około 27-29oC oraz ograniczyć nawilżanie. W tym okresie żaby przeważnie przerywają składanie skrzeku, po jego zakończeniu mogą niezwłocznie przystąpić do składania skrzeku. Zazwyczaj skrzek składany jest w osłoniętych miejscach takich jak przykryte skorupą orzecha kokosowego szalki petriego, leżące na boku małe doniczki, większe liście bromeli, kliszówki. Skrzek uzyskany od młodych osobników jest często gorszej jakość, znaczna jego część, a nawet całość pleśnieje, bywa też że jest niezapłodniony. Skrzek można zabezpieczać przeciw pleśnieniu za pomocą wyciągu z liści dębowych, szyszek olchy czarnej, liści migdałecznika, lub używanej w akwarystyce trypaflaviny. Środki te nie pomogą jeśli skrzek po prostu jest niezapłodniony. Kijanki wylęgają się po około 2 tygodniach zależnie od panującej temperatury, która nie powinna przekraczać 26oC, ani nie powinna spadać poniżej 17oC. Korzystnie jest też obniżyć na noc temperaturę o 2-3 oC. Mniejsze kijanki mogą padać ofiarą kanibalizmu swojego większego rodzeństwa, dlatego należy je trzymać osobno. Możliwe jest trzymanie ich w grupie w jednym pojemniku jednak trzeba im wtedy zapewnić dostatek pokarmu oraz dość duży pojemnik, akwarium. Kijanki bez problemu wykarmimy używając do tego dobrej jakość płatkowanych pokarmów dla rybek akwariowych. Co najmniej raz na tydzień należy wymienić 100% wody. Wychów młodych żabek nie sprawia problemów, młode żaby z dobrze wykarmionych kijanek od razu można karmić muszką owocówką, ale najlepiej skoczogonkami. Po około 3-4 miesiącach żabki są na tyle duże, że można je przekazać innemu hodowcy.
» Galeria
